Yine Nükleer enerji meselesi ortaya çıktı. Hoş bittiği yok ya. Bunu körükleyenler onu satacaklarla burada kurup para kazanacaklar. Bizde ona yetecek kaynak var mı bilmiyorum. Beni korkutan atıkların korunması. Bunu da Amerika’da bir bilimsel dergide okudum. O günden beri nükleer santral deyince aklıma o geliyor. Bu atıkları korumak için altında fay hattı olmayan, üstünden yağmur geçirmeyen bir dağ bulmuşlar ve içini 160 kilometre kazarak bir tünel yapmışlar. O kısım ancak o zamana kadar çıkan atıkları korumak içinmiş. O günden sonra daha neler yaptıklarını bilemiyorum. Biz bir Bolu tünelini bile senelerden beri  tamamlayamadık. Anlaşılan böyle bir santrala daha başlarken atıkların korunması için gerekli yerin de hazırlığına başlamalı imiş. Çernobil de olan felaketin acılarını bilmiyoruz. Kaç insan onun etkisi ile hastalandı ve öldü. Yalnız fabrika ve civarında onun bıraktığı pisliğin temizlenmesi için korumalı bir milyon kişinin çalıştığını belgeselde görünce son derece etkilendim ve korktum. Bizde enerji için bol güneş, rüzgar, denizlerimizde bol dalga, boğazlarımızda hızlı akıntılar ve pek çok termal sularımız var.

Bunları yazarken aklıma 10 Ağustos 1978 bir olay aklıma geldi. Bunu geniş olarak “Vatandaşlık Tepkilerim s. 40” yazmıştım. USA da Yakın Doğu Teknik Geliştirme Bürosunda (Near East Technology Agency International Development, Washington D.C. Department of State) çalışan ve bir grupla Türkiye’ye gelen Elizabeth Mac Manus bana çalıştığı bu büroya bir çok devletler, Suudi Arabistan, hatta Rusya başvurarak Amerika’dan güneş enerjisi çalışmalarını öğrenmek, kendi kaynaklarını ortaya koyarak Amerika’dan çeşitli yönde yararlanmak için baş vurdukları halde, bizim devletin neden başvurmadığını sormuş ve bu hususta üzüldüğünü belirtmişti. Buna nasıl  yanıt verebilirdim? Bizim insanlarımız sizden daha çok bilir, size ihtiyaçları yoktur mu diyecektim. Yoksa onlar yalnız ayağının ucundakini görür, geleceği düşünemez mi diyecektim?

Muazzez İlmiye Çığ